Metropolis’in gökyüzü gri değil, ölü gibi. Şehrin kalbinde metalik bir uğultu yankılanıyor; neon ışıklar titrek bir hayat belirtisi gibi yanıp sönüyor. Sokaklar, devasa hologramlar ve yanmış araçlarla dolu bir mezarlığı andırıyor. Yüksek binaların arasına sinmiş Brainiac’ın varlığı, havayı bile hasta etmiş gibi. Rocksteady’nin yeni oyunu Suicide Squad: Kill the Justice League, işte bu kokuşmuş atmosferde başlıyor. Batman’in gölgesinin düşmediği, Superman’in artık kurtarıcı değil katil olduğu bir dünyada, sahneye bu kez anti-kahramanlar çıkıyor.
Oyun başlar başlamaz seni o dünyaya fırlatıyor. Ne bir hazırlık süresi, ne bir yavaş tempo. Waller’ın soğuk sesi kulaklarında yankılanıyor: “Görev basit. Şehri kurtar, Adalet Birliği’ni öldür.” Söylediği her kelime bir yalan gibi geliyor ama yapacak bir şey yok. Çünkü kafanda bir bomba var.
Harley Quinn, Deadshot, Captain Boomerang ve King Shark. Dört farklı lanetli karakter, dört farklı trajedi. Hepsi bir zamanlar farklı nedenlerle suç işlemiş, şimdi ise aynı nedenden yaşıyorlar: hayatta kalmak.
Rocksteady’nin kamerası, ilk dakikadan itibaren karakterlerin yüzüne doğru kapanıyor; animasyonlar o kadar canlı ki, sahneleri izlerken bir oyun değil de sinematik bir dizi izliyormuşsun gibi hissediyorsun. Harley’nin gözlerinde o deliliği, Deadshot’ın maskesinin arkasındaki tükenmişliği, Boomerang’ın alaycı korkusunu, King Shark’ın hayvani sakinliğini okuyabiliyorsun. Bu karakterlerin her biri, Rocksteady’nin senaryoya duyduğu saygının ürünü. Oyunun hikâyesi her ne kadar devasa bir istila üzerine kurulu olsa da, merkezde insani bir tema var: zorunlu kahramanlık. Yani kahraman olmaya mecbur kalmak.
Ancak oyun ilerledikçe, bu insani temanın yerini mekanik döngüler, sayılar, görev ikonları ve ganimet listeleri almaya başlıyor. Çünkü Kill the Justice League, özünde bir hikâye oyunu gibi görünse de aslında bir canlı servis denemesi. Rocksteady’nin kendine has dokunuşu – o derin atmosfer, yavaş yavaş gelişen karakter ilişkileri, dikkatle işlenmiş dövüş sistemi – burada yerini kaotik, ışık saçan, efekt dolu çatışmalara bırakıyor. Dört karakterin oynanışları birbirinden farklı olsa da, uzun süre sonra aynı tempoya hapsoluyor.
Harley iplerle şehri tırmanırken bir yandan akrobatik saldırılar yapıyor, Deadshot jetpack’le gökyüzüne çıkıp yukarıdan keskin nişancılıkla düşman biçiyor, Boomerang kısa mesafeli teleport’larla alanlar arası geçiş yapıyor, King Shark ise doğrudan etin kemiğe karıştığı yakın dövüşün ham gücü. İlk birkaç saat boyunca bu çeşitlilik eğlenceli, çünkü Rocksteady bu karakterlerin hareket hissini çok iyi yansıtıyor. Ancak birkaç görev sonra fark ediyorsun: Hepsi aynı şeyi yapıyor. Alan savun, düşman dalgalarını temizle, bir yapıyı koru, veri topla, yeni ganimet al, sonra aynı döngüye bir kez daha gir. Bu, Rocksteady’nin bugüne kadar en zayıf tasarım döngüsü. Arkham’da yumruğunun ağırlığını hissederdin; burada ise sadece efektlerin parıltısını görüyorsun.
Yine de Rocksteady’nin dramatik gücü tam anlamıyla ölmemiş. Özellikle hikâyenin kilit sahneleri, stüdyonun sinema anlayışını hatırlatıyor. Kahramanların yozlaştığı anlar – Superman’in gözlerinin kırmızıya döndüğü sahne, Flash’in delirmiş bir hıza kapıldığı o an, Batman’in Brainiac kontrolü altında kendi geçmişiyle yüzleştiği an – gerçekten güçlü. Ama sonra oyun seni yeniden görev listesine itiyor. Bir dakika önce Batman’in ölümüne tanıklık ederken, sonraki dakika 20 saniyelik bir “XP kazandın” bildirimi ekrana geliyor. Bu ton dengesizliği, oyunun duygusal yoğunluğunu parçalıyor.
Rocksteady’nin hikâye anlatımı hâlâ zekice ama bu kez sistemin altında ezilmiş. Yazarlar hâlâ o dramatik ironiyi biliyor: “Bir kahramanı öldürmek seni kahraman yapmaz.” Fakat oyunun servis yapısı, o ironiye zaman tanımıyor. Oyuncu sürekli olarak seviye atlamaya, silah geliştirmeye, ganimet aramaya yönlendiriliyor. Böylece anlatı, olması gereken duygusal ivmeyi kaybediyor. Arkham Knight’ta Batman’in bir maske altında bile insan kalabildiğini anlatan Rocksteady, burada maskesiz bir oyun yaratmış: her şey gösterişli, ama içi boş.
Teknik tarafta işler daha karmaşık. Görsel kalite muazzam. Metropolis’in ışıkları, yıkılmış sokaklar, devasa Brainiac gemilerinin şehrin üzerinde yarattığı deformasyon etkisi… hepsi büyüleyici. Kamera bazen Harley’nin omzuna, bazen King Shark’ın sırtına kayıyor; her bir karakter farklı perspektiflerle işlenmiş. Ama performans tarafında PC sürümü zayıf. Frame drop’lar, sunucu hataları, eşleştirme problemleri… Oyunun tek başına oynanabilir olmaması, anlatı temposunu zedeliyor. Çünkü bir bağlantı koptuğunda sadece bir görev değil, tüm atmosfer de dağılıyor. Kill the Justice League çevrimiçi oynaman gereken ama duygusal olarak çevrimdışı hissettiren bir oyun.
Rocksteady’nin ses tasarımında ise hâlâ ustalığını koruduğu açık. Harley’nin kahkahaları, Deadshot’ın sessiz tetiği, Boomerang’ın hızlı nefesleri, King Shark’ın suyun altından gelen tok sesi… her biri özgün. Ve Kevin Conroy’un Batman olarak son performansı – bu tek başına bile oyunun en özel anı. Onun sesinde bir veda var, Rocksteady’nin kendi geçmişine ettiği bir selam gibi. Bu yüzden Batman’in ölüm sahnesi, sadece bir karakterin değil, bir dönemin sonu. Arkham mirasının sessiz çöküşü.
Müzikler ise kararsız. Bir yanda orkestral patlamalar, bir yanda elektronik karmaşa. Epik olmaya çalışıyor ama bir kimliği yok. Tıpkı oyunun kendisi gibi: ne tam hikâye oyunu, ne tam çevrimiçi shooter. Rocksteady sanki iki farklı çağın arasında sıkışmış.
Ve o kahraman ölümleri… Her biri görsel olarak çarpıcı ama duygusal olarak eksik. Superman’in ölümü seni sarsmalıydı, ama olmuyor. Çünkü o sahne bir “olay” olarak değil, bir “görev sonucu” olarak işlenmiş. Batman’in ölümü ise bunun tam tersi. Sessiz, ağır, sembolik. Kevin Conroy’un ses tonuyla birleşince bir oyun anından öteye geçiyor. Bu sahne, Rocksteady’nin kendi geçmişine yazdığı mezar taşı gibi. Bir zamanlar kahramanları yaşatan stüdyo, artık onları öldürmekle meşgul.
Ama adaletin sonu bile mizahın gölgesinde kayboluyor. Harley bir yandan “Bir kahramanı öldürmek bana kahraman yapar mı?” derken, Boomerang gülüp “Hayır, seni hâlâ salak yapar.” diyor. Bu diyalog, oyunun tonunu özetliyor: ciddiyetin kenarına ilişmiş bir alaycılık.
Oyunun en güçlü tarafı, karakter etkileşimleri. Dört karakter arasında müthiş bir kimya var. Görev aralarında birbirlerine laf atmaları, kendi geçmişleriyle alay etmeleri, Waller’a kin kusmaları… gerçekten canlı hissettiriyor. Bu yönüyle Guardians of the Galaxy benzeri bir ton yakalanmış.
Ancak mekanik yorgunluk, bu diyalogların etkisini azaltıyor. Çünkü aynı sahneleri defalarca tekrarlarken, espriler bile yıpranıyor.
Rocksteady’nin şehir tasarımı kusursuz ama boşluk hissi büyük. Metropolis, büyüklüğüyle değil, anlamıyla etkilerdi normalde. Ama burada sadece bir oyun alanı. Her köşede toplanabilir eşyalar, görev işaretleri, düşman dalgaları var.
Bu şehir yaşamak yerine görev sunuyor. Oyuncuya ait değil, sistemin parçası.
Bütün bunların ortasında Rocksteady’nin kimliği sorgulanıyor. Arkham üçlemesinin o psikolojik yoğunluğu, o noir atmosferi nereye gitti? Kill the Justice League, teknik olarak mükemmel ama ruhen yorgun bir oyun. Hikâyeyi seviyorsan sistem boğuyor, sistemi seviyorsan hikâye eksik geliyor. İki dünya arasında kalmış bir deneyim.
Ama oyunun tamamen başarısız olduğunu söylemek de haksızlık olur. Arkadaşlarla birlikte oynandığında ortaya çıkan kaos eğlenceli. Yetkin bir nişancı hissi, mizah, karakter etkileşimi, hızlı tempo… Bazen sadece saçma bir şekilde eğleniyorsun ve bu da oyunun asıl amacına dönüşüyor.
Yine de Rocksteady’nin hikâye merkezli kimliğini seven biri için bu deneyim kafa karıştırıcı. Çünkü bu stüdyo, duygusal derinliğiyle tanınan bir ekipti. Şimdi ise sistemin dişlilerine sıkışmış durumda.
Belki de en doğru tanım şu olurdu: Kill the Justice League, Rocksteady’nin kahramanlarını değil, kendini öldürdüğü oyun. Bu cümle abartı gibi durabilir ama her sahnede hissediliyor. O dramatik parıltının, o karanlık romantizmin yerini artık renkli patlamalar ve görev listeleri almış.
Ve ironik biçimde, bu hâl bile oyunu tamamen kötü yapmıyor. Çünkü hâlâ sinematik bir güç, hâlâ müthiş bir teknik zanaat var ortada. Özellikle son bölümlerdeki Brainiac savaşı, Rocksteady’nin hâlâ görsel şölen yaratabildiğini kanıtlıyor. Yine de o eski büyü yok. Arkham City’de hissedilen ağırlık, o iç karartıcı melankoli, burada yalnızca anlık parlamalarla kendini gösteriyor.
Final sekansında, Brainiac’ın zihinsel ağı çökerken şehir sessizliğe gömülüyor. Ekran kararıyor, karakterler nefes nefese. Harley kısa bir an susuyor, sonra fısıldıyor: “Belki de kahraman olmayı hiç hak etmedik.” Bu cümle, Rocksteady’nin kendi ağzından çıkmış gibi. Çünkü Kill the Justice League, kahraman olmayı değil, kahraman olamamanın hikayesi.
Oyun bittiğinde bir tat bırakıyor: bir yandan hayranlık, diğer yandan büyük bir “keşke”. Rocksteady’nin vizyonuna saygı duymamak imkansız; bu kadar cesurca tür değiştirmek kolay değil. Ama sonuç, bir kimlik çatışması. Rocksteady hâlâ sinema diliyle oyun anlatabiliyor ama bu kez anlatmak istedikleriyle sistemin gerektirdikleri çatışıyor.
Kapanış jeneriğinde Kevin Conroy’un adı çıktığında, o kadar sessiz bir an oluyor ki… oyuncu olarak bir oyun bitirmemiş gibi, bir dönemi kapatmış gibi hissediyorsun. Rocksteady’nin ruhu hâlâ orada, ama yorgun. Kill the Justice League sadece bir oyun değil, bir stüdyonun kimliğini kaybetme hikayesi.
Belki de en acı tarafı bu: Kahramanlar ölüyor ama oyuncular da artık inancını kaybediyor.
