İlk olarak PC’de gönülleri fetheden bu tuhaf, gotik, çizgi film estetiğindeki oyun, “Pocket Edition” adıyla mobil cihazlara taşındığında hepimizin aklında bir soru vardı: Bu oyun küçük ekranda da aynı etkiyi yaratabilir mi?
Cevap: Hem evet, hem hayır. Ama önce, hikayeye ve temel yapıya göz atalım.
Don’t Starve, oyuncuyu bir anda gizemli, düşmanca ve tuhaf yaratıklarla dolu bir dünyaya fırlatır. Karakterimiz Wilson, bir bilim adamı, geceleri karanlıkta kalırsa korkunç bir şekilde ölür, yemek bulmak için domuzlarla yarışır, akıl sağlığını kaybederse halüsinasyonlardan zarar görmeye başlar… Ve bu yalnızca başlangıç.
Mobil sürüm, PC sürümüne oldukça sadık. Grafikler, atmosfer, içeriklerin çoğu birebir aktarılmış. Yani oyunu daha önce PC’de oynayanlar tanıdık bir deneyimle karşılaşıyorlar. Ancak kontrol mekanikleri ve ekran boyutu gibi bazı noktalar oyunun mobil adaptasyonunda belirleyici rol oynuyor.
Klei, mobil sürümde kontrolleri ekranın sol tarafında sanal joystick, sağ tarafında ise eylem tuşları olarak düzenlemiş. Bu çözüm, kabaca çalışıyor, ancak özellikle ekran küçükse veya dokunmatik hassasiyeti düşük bir cihaz kullanıyorsanız, zaman zaman sinir bozucu olabilir. Wilson bir çalılığa yaklaşırken yanlışlıkla ağaca tırmanabilir (veya tırmanmaya çalışır), bazen yerden bir eşya almak yerine elindeki baltayla boşluğa saldırabilir.
Bu aksaklıklara rağmen, oyun kendi büyüsünü kaybetmiyor. Çünkü Don’t Starve’ın olayı hiçbir zaman yalnızca “kontrol etmesi kolay” olması değildi; aksine, karmaşıklık, zorluk ve belirsizlik hissi bu evrenin doğasında var.
Grafikler açısından mobil sürüm, PC’dekiyle aynı karanlık Tim Burton havasını koruyor. El çizimi stilindeki karakter animasyonları, gotik doğa tasarımları ve uğursuz atmosfer oldukça etkileyici. Ekran küçük olsa da bu detaylar kendini hissettiriyor.
Sesler konusunda ise oldukça başarılı bir port söz konusu. Gündüz kuş sesleri, gece uğultuları, acıktığınızda çıkan mide gurultuları, Wilson’ın korkuyla çıkardığı inlemeler; hepsi atmosferi destekleyen güçlü detaylar. Arka planda sürekli bir müzik yok, bu da doğal ortamın seslerine daha fazla dikkat etmenizi sağlıyor. Fakat karakterin akıl sağlığı düştüğünde müzikler bozuluyor, tizleşiyor, rahatsız edici bir hâl alıyor – bu müthiş bir detay.
Oyunun içeriğine gelince… Don’t Starve, neredeyse sınırsız bir oynanış sunar. Her yeni oyun başladığınızda rastgele yaratılan dünya, farklı biyomlar, benzersiz yaratıklar ve sürekli tehdit altında olma hissi… Ayrıca oyun yalnızca “hayatta kal” demiyor, yavaş yavaş dünyayı anlamanı, sistemleri çözmeni ve bir şekilde doğaya hükmetmeni bekliyor.
Yemek sisteminden, mevsim geçişlerine; ışık kaynaklarının öneminden, zihinsel sağlık dengesine kadar her detay büyük önem taşıyor. Oyunda sadece aç kalmamak yetmez; delirmemek, üşümemek, ısınmamak, kavrulmamak, yıldırım çarpmasından kaçınmak, tuhaf yaratıklardan korunmak ve sürekli tetikte olmak gerekir. Mobil sürümde tüm bu mekanikler aynı şekilde yer alıyor.
İlerleme hissi ilk başta yavaş. Oyuncu dünyayı tanıyana kadar defalarca ölüyor. Ancak her ölüm, beraberinde yeni bir ders getiriyor. “Aaa, çadırı neden kurmamışım?”, “Domuz köyünü yanlış yerde kurmuşum”, “Akıl sağlığı düşmüş ama fark etmemişim” gibi sayısız iç döküşten sonra bir noktada “hayatta kalma sanatı” gelişiyor.
Mobilde bu döngü daha kısa seanslara bölünebiliyor. Otobüste, yatakta, bekleme sırasında birkaç gün oynayıp bırakmak mümkün. Bu da oyunun doğasına gayet uygun bir kullanım tarzı. Yani, PC sürümündeki gibi saatlerce ekran başına zincirlenmek gerekmiyor.
Ancak Pocket Edition’ın bazı eksikleri de yok değil. Birincisi, Türkçe dil desteği mobilde de yok. Bu, özellikle oyunun arayüzünde çok fazla yazı ve açıklama olduğu için, İngilizce bilmeyen oyuncular için büyük bir handikap. İkincisi, multiplayer desteği yok. Yani “Don’t Starve Together” gibi arkadaşlarla oynamak mümkün değil – bu da oyun tecrübesini ciddi biçimde sınırlandırıyor. Yine de mobilde bu eksiklik çok büyük bir sorun yaratmıyor çünkü oyun zaten bireysel hayatta kalma üzerine kurulu.
Oyunun stabilitesi ise genel olarak iyi. Ancak çok düşük donanımlı cihazlarda zaman zaman donmalar, gecikmeler yaşanabiliyor. Orta-üst seviye cihazlarda ise herhangi bir performans sorunu bulunmuyor.
